BARF® - Zdrowie i energia dla Twojego psa

Sposobów żywienia Barfem, czyli surowym mięsem i kośćmi jest prawie tak wiele ilu ludzi stosujących tą formę karmienia psa. Generalnie można żywienie Barfem podzielić na dwie grupy: BARF i surowe mięso lub prey-model.

Obydwa modele w rzeczy samej próbują naśladować naturalne żywienie dzikiego wilka, które głownie składa się z surowego mięsa i kości.

I tutaj pojawia się podstawowe pytanie co kryje się pod pojęciem „naturalne żywienie”.

Koncept BARFa  (Biological Appropriate Raw Feeding) opracowany został przez australijskiego weterynarza o nazwisku Billinghurst. Według niego wilk a przez niego pies, poprzez spożycie zawartości żołądka upolowanej zwierzyny jest „omnivor’em” (wszystkożercą) lecz z korzeniami „carnivora” (mięsożercy).

Dlatego proponuje on aby 20-40% pożywienia psa składało się z mięsa, podrobów, warzyw i owoców a reszta - czyli  60-80 % z mięsnych kości (zwanych Raw Meaty Bones - RMB).

Inni natomiast sadzą, że pies jest tak jak kot wyłącznie mięsożercą i dlatego morfologicznie nie jest w stanie trawić warzyw i owoców.

Według nich pies powinien być karmiony wyłącznie surowym mięsem, głównie tego typu którym się żywi wilk w naturze. Wedle nich ważne jest tez zachowanie kolejności spożycia upolowanej przez wilka zwierzyny i karmienie psa według tego samego procentowego podziału.

Ponadto według tej szkoły karmienie psa powinno zawierać kilka dni w tygodniu totalnego postu, tak aby jak najbardziej naśladować cykl jedzenia wilka.

Cala idea karmienia surowym mięsem opiera się jak już wspominaliśmy na kopiowaniu naturalnego pokarmu wilka, gdzie podstawa jest surowe mięso. Dlatego każdy plan  żywienia psa powinien opierać się właśnie na surowym mięsie bez względu na to czy karmi się tylko surowym mięsem czy tez się Barfuje.

W naturze, w zależności od pory roku, wilk ma w miarę zróżnicowane pożywienie składające się z gryzoni, zajęcy, królików, jeleni, saren, ptaków  oraz w miarę możliwości także i ryb. Im większe stado - tym większa upolowana zdobycz gdzie najczęściej występuje sarna i jeleń.

Wilk spożywa małe gryzonie całe, ale przy większej zdobyczy jak np. sarna czy jeleń, zachowuje on bardzo ważną kolejność przy spożyciu, zaczynając zawsze od podrobów czyli wątroby i serca a następnie mięsa o dużej zawartości białka, a na koniec dopiero mięso i ewentualnie kości.

Głównym skalnikiem mięsa jest białko, które skalda się z 20 rożnych aminokwasów. 8 aminokwasów jest podstawa dla wilka a tym samym dla psa, bo jego organizm nie jest w stanie samodzielnie wyprodukować, a wiec musi je dostać przez pokarm. Definiując mięso w znaczeniu kulinarnym rozróżniamy pomiędzy mięsem jasnym czyli wieprzowiną, cielęciną, mięsem królika, zająca czy drobiem a czerwonym mięsem, takim jak baranina, jagnięcina, wołowina, konina oraz ciemnym mięsem czyli dziczyzna.

W systemie karmienia surowym mięsem potrzebny jest jednak inny podział opierający się na zawartości aminokwasów, witamin i minerałów:

• Mięso jasne: kurczak,  kura, indyk, królik, wieprzowina
• Mięso różowe: baranina, jagnięcina, kaczka, gołąb, dzik
• Mięso czerwone: cielęcina, wołowina, konina,
• Mięso ciemne: jeleń, zając, bażant,

W celu zapewnienie psu wszystkich podstawowych aminokwasów, witamin oraz minerałów, powinien om spożywać białko z każdej powyższej grupy przynajmniej raz w tygodniu. Nie oznacza to, że musi on spożywać 16 rożnych gatunków mięsa, lecz mięso z każdej grupy.

Kolor mięsa zależy od zawartości mioglobiny w tkance mięsnej,  białko z rodziny hemoglobiny we krwi. Jej funkcja to łączenie i magazynowanie tlenu dla pracy masy mięśniowej.

Zawartość mioglobiny w masie mięśniowej zależy od wielu czynników, takich jak rasa, wiek a także typ mięśnia.

Masa mięśniowa podzielona jest na dwie główne grupy:

białe i szybkie mięśnie, które zawierają małą ilość mioglobiny i dlatego używane są tylko do krótkotrwałej pracy, oraz

czerwone muskuły które zawierają wysoka liczbę mioglobiny i dlatego używane są do bardziej intensywnej pracy

Dlatego mięso wołowe jest bardziej czerwone niż np mięso wieprzowe i cielęce bo zawiera o wiele większą ilość mioglobiny. Zawartość mioglobiny w wieprzowinie jest ca  2 mg/g masy mięśniowej, w baraninie ca 4 mg./g  a w wołowinie 8-18 mg/g.

Z tego właśnie powodu nasz pies powinien dostawać pokarm składający się głównie z ciemnego i różowego mięsa. Białe mięso jest poza tym chudym mięsem i powinno być podawane w ilości max 10% tygodniowej porcji mięsa, oczywiście zakładając że pies nie jest na odchudzaniu. Psy w odróżnieniu do człowieka potrzebują dużych ilości tłuszczu, bo właśnie spalanie tłuszczu jest głównym źródłem energii psa. U człowieka spalanie opiera się na węglowodanach.

Mięso czerwone powinno być podstawą karmienia psa, w przypadku gdzie nie można pozyskać mięsa ciemnego, lecz bardzo duże ilości mogą być szkodliwe dla psów ze schorzeniami wątroby.

	Kurczak	Wieprzowina	Krolik	Kaczka	Baranina	Konina	Wiolowina
Bialko	18,9 g	18 g	22,2 g	11,5 g	14,6 g	19 g	19,7 g
Tluszcz	8.9 g	19.2 g	4g	39.3 g	30.5 g	10g	14.2 g
Weglowodany	-	-	-	-	-	0.6 g	-
Woda	71 g	62.2 g	74.6 g	48.5 g	54.4 g	70 g	56.3 g
Witamina A	42 µg	-	10 µg	51 µg	45 µg	24 µg	15 µg
Witamina D	1,5 µg	0,7 µg	-	1 µg	0,4 µg	0,3 µg	0,6 µg
Witamina E	0,5 α-TE	0,1 α-TE	0,4 α-TE		0,7 α-TE	0,23 α-TE	0,35 α-TE
Wapno	9 mg	9 mg	13 mg	11 mg	20 mg	10 mg	5 mg
Fosfor	172 mg	170 mg	210 mg	139 mg	130 mg	185 mg	170 mg

Tabela 1.   Zawartość w 100g mięsa surowego.

mg/100 g	Kurczak	Swinia	Krolik	Kaczka	Owca	Kon	Krowa
Isoleucin	880	860	1200	530	720	910	950
Leucin	1300	1300	1800	900	1200	1500	1500
Lysin	1700	1580	2200	920	1300	1600	1600
Methionin	480	430	680	290	370	460	470
Phenylalanin	700	660	920	460	580	730	760
Threonin	760	750	1100	480	630	730	820
Tryptofan	200	200	280	140	140	200	220
Valin	1000	950	1300	570	790	910	1000
Arginin	1200	1070	1500	770	980	1200	1200
Histidin	480	660	680	280	420	730	660

Tabela nr 2.  Zestawienie aminokwasów oraz podstawowych aminokwasów mierzone w mg/100g . W zestawieniu podane są wartości średnie.

Do niedawna uważano, że ryby nie należą do naturalnego pożywienia wilka, lecz niedawno opublikowany artykuł o kanadyjskich wilkach, które zamieniły tradycyjne polowania na łapanie łososi, pokazał że ryby są jak najbardziej pożądanym pokarmem dla wilka. Głównie tłuste ryby są jak najbardziej pożądane w karmie psa wiele razy w tygodniu.

Trzeba jednak pamiętać że niektóre gatunki ryb zawierają enzym zwany tiaminazą, który rozkłada witaminę B1. Enzym ten występuje głównie w karpiach i rybach karpiopodobnych. W rybach morskich enzym ten nie występuje.

Dlatego pies powinie dostawać ryby morskie, takie jak np śledź, łosoś, szproty czy flądra.

Choroba Yellow fat diseases, także zwana steatitis, jest choroba zaobserwowana u kotów i norek które były karmione dużą ilością tłuszczu lub konserwami z tuńczyka w oleju. Jeżeli pokarm zawiera małą ilość przeciwutleniaczy, a szczególnie witaminy E, następuje zjełczenie tłuszczu. Im większe spożycie nienasyconych tłuszczów, tym większa powinna być konsumpcja witaminy E.’

Zbyt niski poziom witaminy E w organizmie nie wywołuje u psów samej choroby Yellow fat disease,  lecz problemy z widzeniem, reprodukcja i mięśniami. Żywi się psa dużą ilością nienasyconych tłuszczów, trzeba starać się aby pies dostawał wystarczającą ilość witaminy E oraz innych przeciwutleniaczy. Dodatek oleju słonecznikowego z dużą zawartością  witaminy E zapobiega jełczeniu kwasów nienasyconych.

Zawartość aminokwasów:

	Łosoś	Śledź	Flądra
Isoleucin	910	870	890
Leucin	1440	1500	1400
Lysin	1650	1800	1600
Methionin	560	550	520
Phenylalanin	740	700	690
Threonin	820	820	780
Tryptofan	190	180	140
Valin	1060	1100	980
Arginin	2060	1000	1100
Histidin	410	520	400
Alanin	1120	1200	1100